ولادت حضرت امام موسي کاظم

    ولادت حضرت امام موسي بن جعفر را با تمام شيعيان و شما تبريک عرض مي گويم.

                                          

          نام امام هفتم:   حضرت امام موسي بن جعفر( ع )  
           لقب : حضرت کاظم ( ع ) 
           کنيه :" ابوالحسن " و " ابوابراهيم ". شيعيان و دوستداران لقب " باب الحوائج " به آن  حضرت داده اند.
          تولد : روز يکشنبه هفتم ماه صفر سال 128هجري در " ابواء " اتفاق افتاد .

               

                  دوران امامت: امام هفتم حضرت موسي بن جعفر ( ع ) مقارن بود با
                  سالهاي  آخر خلافت منصور عباسي و در دوره خلافت هادي و سيزده سال
                  از دوران خلافت هارون که سخت ترين دوران عمر آن حضرت به شمار است
                   امام موسي  کاظم ( ع ) از حدود 21سالگي بنا بر وصيت پدر بزرگوار
                  و امر خداوند متعال به مقام بلند امامت رسيد و زمان امامت آن
                  حضرت بيش از سي و پنج سال بود که از همه ائمه بيشتر بوده است ،
                  البته غير از حضرت ولي عصر (عج ).

                  ويژگيهاي امام موسي کاظم(ع):

                  امام کاظم به تصديق همه مورخان ، به زهد و عبادت بسيار معروف
                  بوده است . موسي بن جعفر از عبادت و سختکوشي به " عبد صالح "
                  معروف و در سخاوت و بخشندگي مانند نياکان بزرگوار خود بود . بدره
                  هاي ( کيسه هاي ) سيصد ديناري و چهارصد ديناري  و دو هزار ديناري
                  مي آورد و بر ناتوانان و نيازمندان تقسيم مي کرد . از حضرت موسي
                  کاظم روايت شده است که فرمود : " پدرم ( امام صادق (ع ) ) پيوسته
                  مرا به سخاوت داشتن و کرم کردن سفارش مي کرد " .
                  امام موسي کاظم ( ع ) نسبت به زن و فرزندان و زيردستان بسيار با
                  عاطفه و مهربان بود . هميشه در انديشه فقرا و بيچارگان بود و
                  پنهان و آشکار به آنها کمک مي کرد . برخي از فقراي مدينه او را
                  شناخته بودند اما بعضي پس از تبعيد حضرت از مدينه به بغداد به
                  کرم و بزرگواريش پي بردند و آن وجود عزيز را شناختند .
                  امام کاظم ( ع ) به تلاوت قرآن مجيد انس زيادي داشت . قرآن را با
                  صدايي حزين و خوش تلاوت مي کرد . آن چنان که مردم در اطراف خانه
                  آن حضرت گرد مي آمدند و از روي  شوق و رقت گريه مي کردند .
                  بدخواهاني بودند که آن حضرت و اجداد گراميش را - روي در روي - بد
                  مي گفتند و سخناني دور از ادب به زبان مي راندند ، ولي  آن حضرت
                  با بردباري و شکيبايي با آنها روبرو مي شد ، و حتي  گاهي با
                  احسان آنها را به صلاح مي آورد ، و تنبيه مي فرمود . تاريخ، برخي
                  از اين صحنه ها را در خود نگهداشته است . لقب " کاظم " از همين
                  جا پيدا شد .
                  کاظم يعني نگهدارنده و فروخورنده خشم . اين رفتار در برابر کسي
                  يا کساني بوده که از راه جهالت و ناداني  يا به تحريک دشمنان به
                  اين کارهاي زشت و دور از ادب دست مي زدند . رفتار حکيمانه و
                  صبورانه آن حضرت کم کم ، بر آنان حقانيت خاندان عصمت و اهل بيت (
                  ع ) را روشن مي ساخت ، اما آنجا که پاي گفتن کلمه حق در برابر
                  سلطان و خليفه ستمگري پيش مي آمد، امام کاظم ( ع ) مي فرمود : "
                  قل الحق و لو کان فيه هلاکک " يعني : حق را بگو اگرچه آن حقگويي
                  موجب هلاک تو باشد . 
                                              

ادامه مطلب ...

[ + ] نوشته شده توسط parisa در دوشنبه 7 اسفند1385 ساعت 10:44 قبل از ظهر { }

منو اصلي

آرشيو مطالب