آن هنگام که آن بوته خار بر روي زمين تنها بود
خداوند گل سرخي را درکنارش رويانيد ...
آن گل در کنار بوته خار شکفت.........
خداوند برگشت و آن گل را از روي زمين با خود به
آسمان برد .
اما آن گل ديگر هرگز نشکفت........
نشکفت آري آن گل سرخ ريشه اش را کنار آن بوته
روي زمين جا گذاشته بود
آخر آن گل به آن بوته خار دل بسته بود
درآن هنگام بود که خداوند گريست .. گريست و عشق
را آفريد .....
|
