درخت پير...

    جمله هفته:
                     " براي لذت بردن از زندگي ، كافيه كمي احمق باشي ". شكسپير

درخت پير:

يه روز که من مي گذشتم از دشتي
 آرام در سايه ي درخت پيري نشستم
ناگهان چشمام از خستگي راه سنگين شد و به خوابي عميق رفتم
 نا گهان شنيدم زمزمه اي
 و قتي قلبم و صاف کردم شنيدم  :
 مي گريست درخت پير و با خود حرف ميزد !
 و قتي کمي آروم شد :
 نزديک شدم  وبه اون چنين گفتم :
 اي درخت پير دشت
  چرا ميگي که نه ريشه داري و برگ ؟
  چرا تنها به يک چيز فکر مي کني ؟
  به لحظه ي مردن و مرگ  ؟
 درخت پير بيشه چنين گفت به من :
 دلم مي خواد جوان بشم
 پر از برگ  ،  اما ديگه گذشته
 عمري که رفته ديگه بر نمي گرده
 در خت پير دشت گفت :
  ياد قديم دلم را ميکنه پر از غم
  گريه مي کنم زاري مي کنم دمادم
 درخت يدفه خيره شد به دستم :
 و به ياد يک دستي مهربون افتاد !
 دلش پر از غصه ي باغبون شد
 هموني که روزي توي دشت کاشتش
 مثل يه دوست مهربون مي خواستش
اما حالا دير شده بود خيلي دير
درخت شده بود پير پير
 درخت پير گفت :
 يه روز سرد ، که باغبون نيومد
 من بي خيال با گل ها هم زبون شدم
 و باغبونو بردم از ياد
 من به فکر برگ و ريشه نبودم
 جوون که بودم فرصت اندوه نداشتم
 کاري به کار باغبون هم نداشتم
 اما حالا مثل يک عضو بي جان
 دلم از غصه ها شده پر از خون
  مي داني پسرم :
 ياد قديم دلمو پر از غم ميکنه !
 با بارش باران شاد ميشدم
 با وزش باد مي رقصديم
 با خواندن پرندگان هم نوا ميشدم
 يک روز دلم براي طوطي مي گرفت !
 يک روز دلم از غم قرقي مي گرفت !
 يک روز براي کلاغه گريه مي کردم !
 روز ديگه از غم بلبل مي گريستم !
 براي گل ،  براي برگي که ريخت
  دلم حالا چه زود مي شد پر از غم
  گريه مي کنم از ياد گذشته دمادم !
  زار مي زنم و گريه فراوون مي کنم !
  من از غم  درخت پير دشت ناراحت شدم و گريم گرفت !!!
  و از خواب پريدم
   از درخت پير جدا شدم و به راهم ادامه دادم
  در حالي که مي ديدم
  نهال هاي قشنگي که باغبونشون  (خدا) رو فراموش کردند
  من حالا فهميدم که به جز
  باغبون مهربون (خدا) در اين دشت (زمين) ما را ياري دگري نيست .

[ + ] نوشته شده توسط parisa در یکشنبه 29 اردیبهشت1387 ساعت 8:15 بعد از ظهر { }